Flýtilyklar
In memoriam
Greirish Rigout, Röskva
The world has a little less love
The world is a little less noble
The sun shines a little less bright
For an Irish Wolfhound has died today
Tilkynning um framlengingu einangrunar
Krufningarskýrsla Garms
Greirish Unabashed, Garmur, 1. september 2005 – 19. mars 2006
Þann 1. september á sl. ári fæddist hvolpur, rakki, út í Svíþjóð. Hvolpur sem ég hafði beðið eftir í nokkurn tíma. Hvolpurinn var af tegundinni írskur úlfhundur og fékk nafnið Garmur. Fyrir átti ég tík sömu tegundar hér heima, en þegar þá var komið sögu var hún búin að berjast nokkuð lengi og ítrekað við lungnabólgu sem ekki tókst að vinna á, m.a. vegna þess að ekki var tekið nógu “aggressivt” á sjúkdómnum í upphafi. Röskva mín dó síðan 16. janúar eftir að lungnabólga kemur enn einu sinni upp hjá henni. Hún var mér mikill harmdauði. Út í þetta ætla ég ekki að fara hér enda málinu óviðkomandi nema til að útskýra áherslu þá sem að ég lagði við rekstraraðila Einangrunarstöðvarinnar í Höfnum, að hún yrði að vera vakandi fyrir öllum einkennum öndunarfærasýkinga hjá Garmi enda væri tegundin sem slík viðkvæm fyrir þess háttar sýkingum. En, fyrir hann fékk ég pláss í stöðinni þ.15. febrúar. sl.
Í símtölum sem ég átti við Kristínu, rekstraraðila Einangrunarstöðvarinnar í Höfnum, í nóvember og desember, þá tala ég ítrekað um það að þessi tegund geti verið vandmeðfarin heilsufarslega séð og oft mjög erfitt að “lesa” hana, sérstaklega þegar kemur að sjúkdómum og sjúkdómseinkennum. Maður þurfi að vera sérlega vakandi gagnvart öllu þeirra atferli þar sem að úlfhundurinn þjáist í hljóði, þegar hann loksins sýnir sjúkdómseinkenni þá er hann nær undantekningalaust orðinn alvarlega veikur. Ég ræddi það einnig við hana að þessir hundar eins og aðrir mjóhundar séu ekki svæfðir eða gefið róandi nema í algerum neyðartilfellum, þar sem að þannig lyfjagjöf sé þeim hreinlega hættuleg. Þessi símtöl voru nokkuð löng, en Kristínu var greinilega mjög umhugað um að það kæmist til skila að hún væri þaulvön hundum og hefði áratuga reynslu í meðhöndun þeirra með sérstaka áherslu á atferli. Mér leist að sjálfsögðu vel á það og fannst það eðlilega hið besta mál, en vildi samt ítreka við hana að sem áratuga hundeigandi sjálf þá væri samt margt við þessa tegund sem ég hafði ekki gert mér grein fyrir, og maður kynnist ekki fyrr en við nánari kynni, þrátt fyrir að hafa aflað mér víðtæks lesefnis í gegnum tíðina og teldi mig nokkuð fróða um tegundina, og lagði því ríka áherslu á það við hana að hún hefði samband við mig af minnsta tilefni.
Ég var á sínum tíma afskaplega sátt við þá þjónustu sem ég fékk í Hrísey þegar ég flutti inn hana Röskvu mína. Stefán hafði samband við mig í hvert sinn sem honum fannst ástæða til, og ég fékk að heimsækja hana einu sinni í viku. Ég gat því fylgst með öllu atferli eins og mér var mögulegt m.v. að hundurinn er að sjálfsögðu í einangrunarvist. Röskva þyngdist jafnt og þétt alla vistina, ég útvegaði fóðrið sjálf og hún kláraði þrjá 15 kg fóðurpokapoka þær sex vikur sem hún dvaldist í eynni, og þyngdist um tæp tólf kíló. Þegar kom að því að flytja inn Garm þá valdi ég Einangrunarstöðina í Höfnum vegna þess að ég vildi minnka álagið sem óneitanlega fylgir ferðalögum og leysa hann undan ferðalaginu norður, þrátt fyrir að einangrunarvist hér fyrir norðan myndi óneitanlega vera þægilegri fyrir mig þegar kæmi að því að heimsækja Garm, til að meta sjálf andlegt og líkamlegt ástand hans. Ég fékk ekki að vita það fyrr en Garmur var kominn í stöðina í Höfnum, að rekstraraðili þeirrar stöðvar heimilaði ekki heimsóknir. Ég var ósátt við það, þar sem ég hafði rætt heimsóknir við hana í nóvember þegar ég pantaði plássið fyrir Garm. En að sjálfsögðu var ekkert frekar við því að segja þar sem að hún hafði að sjálfsögðu fulla heimild til þess sem eigandi og rekstraraðili að taka þá ákvörðun, ég tjáði henni óánægju mína með þessa ákvörðun hennar í pósti mínum til hennar þ. 17. febrúar, en ræddi málið svo ekki frekar.
Garmur kom svo eins og áætlað var til landsins þann 15. febrúar, í fylgd með vinkonu minni og matmóður sinni Marie Wallin, vélin frá Arlanda lenti um 15.30. Ég flaug suður með hádegsvélinni til að taka á móti henni, og saman fórum við síðan norður með seinustu vél um kvöldið. Þegar ég tók á móti Marie á Keflavíkurflugvelli, tjáði hún mér áhyggjur sínar vegna þess að hlaðmenn hefðu ekki farið með Garm beint inn í stöðina, heldur væri búrið með honum í látið standa á vellinum, hún telur að hún hafi beðið við gluggann í 10-15 mínútur, en gafst svo upp og ákvað að fara og sækja farangur sinn, þannig að hún veit ekki hversu lengi hann var látinn bíða þarna á vellinum. Við höfðum af þessu nokkrar áhyggjur og reyndum að spyrja tollinn þegar við afhentum pappíra Garms (en hún vissi ekki að hún þyrfti að afhenda pappírana þegar hún færi í gegn, þannig að við þurftum að hringja og afhenda þá frammi) hvort hann væri ekki örugglega kominn inn, og hvort ekki væri allt í lagi með hann. Við fengum engin svör hjá tollinum, enda kannski ekki við því að búast, en okkur var heldur ekki bent á neinn sem gæti svarað okkur.
Ég byrja fljótlega að reyna að hafa samband við starfsfólk í stöðinni í Höfnum til að fullvissa mig um að Garmur væri í réttu ferli, ég næ aldrei neinu sambandi í því eina númeri sem gefið er upp í símaskrá, annað númer hafði ég ekki og ekki var hægt að finna neitt gsm númer tengt þessari stöð þegar ég hringdi síðar um daginn í 118. Við höldum áfram að reyna ítrekað allt þar til við fljúgum norðum um kl. 20 um kvöldið, aldrei var svarað. Þegar norður var komið héldum við enn áfram að reyna að hafa samband án frekari árangurs. Þar sem að við sátum við eldhúsborðið heima á Grísará ásamt foreldrum mínum sem voru í heimsókn, og orðnar afar áhyggjufullar af því að fá engar fregnir, þá tók ég þá ákvörðun þrátt fyrir að klukkan væri orðin rúmlega ellefu að kvöldi að hringja í konu sem ég var málkunnug, Sigríði Ásgeirsdóttur Bech búsett á Akureyri og vissi að væri góð vinkona Kristínar, eiganda stöðvarinnar. Ég baðst að sjálfsögðu margfaldlega afsökunar á því að vera að ónáða svona seint um kvöld, en okkur Marie væri fyrirmunað að fara að sofa fyrr en við hefðum fregnir af afrifum Garms, hvort hún hefði eitthvert einkanúmer sem hún gæti náð í Krístínu fyrir okkur, og látið okkur síðan vita.
Sigríður tekur vel í þetta erindi mitt og sagði mér að hafa ekki áhyggjur þótt ég hefði verið að hringja seint, það væri ekkert mál að kanna þetta fyrir mig. Nokkru seinna hringir hún og segir okkur að Garmur sé kominn á áfangastað, hann sé hins vegar núna að sofa úr sér róandi lyfin, og nokkuð erfitt hafi verið að koma honum úr búrinu og því hafi starfsfólk þurft að “hella” honum úr því. Að þessu samtali eru a.m.k. 3 vitni, mér brá ákaflega, þar sem að ég vissi sem var að Garmi hafði að sjálfsögðu ekki verið gefið neitt róandi, enda engin ástæða til. Ég sagði eitthvað á þá leið við Sigríði að þessari tegund mætti ekki gefa róandi nema að hafa þekkingu á slíkri lyfjagjöf í mjóhundum, og honum hefði mér vitandi ekki verið gefið róandi. Og, það væri undirstöðuatriði allrar umönnunar, hvort sem um er að ræða menn eða dýr, að gefa sér aldrei neitt, leita hefði átt fullvissu um ástæðu þess hvers vegna hvolpurinn var svona dasaður. Leita hefði átt til mín og spyrja hvort ástandið gæti mögulega verið vegna lyfjagjafar, vegna þess að ástand hans gæti verið ástæða til að kalla þyrfti til dýralækni.
Ég hafði svo samband strax morguninn eftir í stöðina og talaði þar við starfsstúlku, sem að einnig tjáði mér að Garmur væri enn mjög dasaður eftir róandi. Ég endurtek það sem ég sagði við Sigríði kvöldið áður og skrifaði að því loknu tölvupóst til Kristínar. Sá tölvupóstur er hér í fylgigögnum merktur fylgiskjal 1. Kristín svarar mér í tölvupósti merktum fylgiskjal nr. 2, þar sem kemur fram að hún tekur þetta bréf mitt mjög inn á sig, og telur mig vera ásaka sig um óheimila lyfjagjöf, sem ég var alls ekki að gera. Einnig telur hún að ég geri lítið úr reynslu hennar og menntun dýralækna þeirra sem hana þjónusta, svo er að sjálfsögðu ekki, og svara ég henni atriði fyrir atriði í tölvupósti merktum fylgiskjal númer 3. Þar bið ég hana einnig að sjá til þess að dýralæknar stöðvarinnar gefi út heilsufarsvottorð á Garm þar sem ég þyrfti að tryggja hann, mér datt ekki annað í hug en að það væri auðsótt mál þar sem að dýrlæknarnir eru þarna á þessum fyrstu dögum í stöðinni að taka blóðsyni og annað þessháttar.
Kristín svarar ekki þessum tölvupósti mínum þannig að ég hafði ekki af þessu frekari áhyggjur og taldi málinu lokið, og við myndum í framhaldinu hafa eðlileg samskipti hvað varðaði Garm. Daginn eftir fæ ég sendar 3 myndir af Garmi, á myndunum öllum er einnig dóttir Kristínar, en hún mun vera önnur starfsstúlkna stöðvarinnar. Þar segir Kristín mér að Garmur sé að mestu búinn að jafna sig og sé farinn að borða og drekka vel og fagna starfsfólkinu. Sjá fylgiskjal 4, fylgiskjal 5 og fylgiskjal 6. Ég svara henni þar sem ég þakka henni kærlega fyrir, okkur Marie og Per ræktandanum þyki ákaflega vænt um að fá myndirnar og líði mun betur, sjá nánar fylgiskjal 7.
Við sendum tölvupósta 23. og 24. febrúar, og ekki bendir neitt til annars en að allt sé með eðlilegum hætti, sjá fylgiskjal 8. Við töluðumst svo við í síma um mánaðarmótin febrúar/mars, en þá var hún nýlega búin að vigta Garm, eða þegar hann var búinn að vera í stöðinni í 12 daga, og hann hafði þyngst um tæp sex kíló eða kominn í 46 kíló, og þrátt fyrir ég hefði talað um þyngdaraukningu tegundarinnar í símtölum í nóvember og desember, og þrátt fyrir að hafa sent henni tölvupóst 10. febrúar, sjá fylgiskjal 9, þar sem ég tiltek nákvæmlega þessa þyngdaraukningu sem eðlilega, þá virtist hún hafa af því einhverjar áhyggjur að hann þyngdist of mikið. Ég lagði á það mikla áherslu við hana að þetta væri fullkomlega eðlileg þyngdaraukning á tæplega 6 mánaða hvolpi þessarar tegundar. Ástæða væri til áhyggna ef að þyngdaraukning næði ekki tveim kílóum á viku, meðalþyngdaraukning á þessum aldri væri 2-3 kíló á viku. Á þessum aldri er þessi tegund ekki búin að ná nema rúmlega 50% af endanlegri líkamsþyngd, en síðan fari að hægja á þyndaraukningunni upp úr átta mánaða aldri.
Ég endurtek við Kristínu að ég viti að þessi tegund krefjist kannski eitthvað meira eftirlits en aðrar og ef að einhver aukavinna skapist í kringum hann þá að sjálfsögðu myndi ég greiða henni hverja þá fjárhæð sem hún teldi eðlilega fyrir þá umframvinnu sem gæti skapast vegna hans. Enda greiddi ég henni að sjálfsögðu allt sem hún rukkaði mig um umsvifalaust, sem og öll önnur gjöld er viðkomu innflutningi á Garmi. Þótt þetta komi málinu ekki beint við þá vil ég að komi fram að ég hef alla tíð haft alla mína hunda skráða, þegar ég átti heima á Ísafirði, þegar ég flutti til Akureyrar og að sjálfsögðu eru hundar mínir skráðir á skrifstofu Eyjafjarðarsveitar. Þeir eru tryggðir, og ég hef ætíð greitt á gjalddaga og möglunarlaust allt er þeim viðkemur, enda er það skylda mín.
Þá er það næst til að taka að Kristín hefur samband við mig undir hádegi sunnudaginn 12. mars til að tilkynna mér að Garmur sé veikur. Ég spyr hana náið út í sjúkdómseinkenni og vil fá að vita hvað valdi því að hann sé að verða veikur svona seint á einangrunartímanum. Hún vill ekki gera mikið úr sjúkdómseinkennum, en ég fæ þær upplýsingar frá henni að sýkingin hafi borist inn í stöðina með fullorðnum einstaklingi frá Serbíu og þegar ég inni hana eftir því hvort þetta sé þá búið að vera þarna lengi þá svarar hún því óljóst til að svo hafi verið í “einhvern tíma” og 8 hundar fyrir utan Garm sýni sjúkdómseinkenni. Ég legg áherslu á það við hana að dýrlæknirinn hafi samband við mig um leið og hann sé búinn að skoða Garm og hafi samráð við mig hvað varðaði lyfjagjöf, sem hann og gerði. Að lokum spyr ég hana hvernig hafi farið með heilsufarsvottorðið sem ég hafði beðið hana um að senda mér í bréfi sendu 17. febrúar, sjá seinustu málsgrein fylgiskjals 3. Hún kvaðst þá ekki muna eftir þessu bréfi.
Þegar ég tala við Egil Örn dýralækni sem að fyrstur meðhöndlar Garm, þá spurði ég hann að því hvernig hjarta og lungu hlustuðust, og hann tjáði mér að hann finndi í raun ekkert óeðlilegt við hlustun, eitthvað lítið væri ofan í honum og vildi hann gefa honum Amoksiklav að mig minnir, en ég gat sagt honum að það lyf hefi ekki gert neitt fyrir Röskvu á sínum tíma og skv. reynslu þá væri ekki hægt að treysta hlustun eingöngu til greiningar á lungnabólgu í úlfhundi, það yrði að setja hann á breiðvirk sýklalyf, helst Zitromax. Hann fer eftir þeim ráðleggingum mínum. Ég hef að loknu þessu umsvifalaust samband við ræktanda Garms út í Svíþjóð og læt hann vita.
Næstu daga er ég í daglegu sambandi við Egil dýralækni, sem ég vil þakka nærgætnina og þolinmæðina. Ég hef líka fljótlega samband við Gunnar Örn héraðsdýralækni Gullbringu og Kjósarsýslu, og fer þess á leit að ég fái að heimsækja Garm, og seinna að heimild fáist til að flytja hann á dýraspítalann í Víðidal. Hvorugt var heimilað, Gunnar Örn var mér mjög þolinmóður og kurteis, ég var ósátt við þessa niðurstöðu en bjó við hana enda ekki annað hægt að gera. Ég fór suður á miðvikudeginum 15. mars, eins og ég hafði ákveðið að gera, þrátt fyrir veikindi Garms, í þeirri von að hann færi að hressast. Ég fæ svipaðar fréttir af honum alla vikuna.. að hann sé svipaður, ekki takist að ná hitanum niður. Síðdegis á fimmtudeginum 16. mars, fæ ég svo að vita að einangrun hafi verið framlengd um viku. Ég tek því þá ákvörðun að keyra aftur norður morguninn eftir. Ég er áfram í sambandi við Egil, og hringi í einangrunarstöðina flesta morgna, talaði þó meira við Egil vegna þess að betra var að ná á hann. Fyrir helgina tók Björgvin síðan við vaktinni. Á laugardeginum fæ ég fregnir um að Garmi hafi hrakað mjög og sé kominn með mikinn bjúg. Það er svo á sunnudagsmorgninum 19. mars, eitthvað undir hádegi, að Björgvin hefur samband og segir að eina úrræðið sé að losa Garm undan áþjáninni. Ég spyr hann hvort ég fái að kveðja hann, ég myndi þá fá far með hádegisvélinni suður, en það taldi hann ófært. Ég bað hann þá að hringja í mig þegar hann væri hjá Garmi að svæfa hann. Það gerði hann rétt fyrir kl. 13, og sagðist þá vera búinn að sprauta hann.
Þegar hér er komið þá vil ég taka fram að ég er virkur meðlimur á spjallsvæði á þessari slóð: http://www.stopp.is/spjall Þar er ég þekkt sem gromsari, það vita allir hver ég er, enda má finna heimasíðu mína neðanmáls í öllum mínum innleggjum. Ég hóf þráð um Garm 2. nóvember 2005 þegar ég var nýkomin frá Svíþjóð, og uppfærði í hvert sinn sem að ég hafði einhverjar fréttir af honum, fékk nýjar myndir eða svaraði spurningum annarra spjallverja. Þráðurinn heitir “Lítill ljúflingur á leiðinni...” og má finna á þessari slóð http://www.stopp.is/spjall/viewtopic.php?t=1626 Augljóst er af samskiptum mínum við Kristínu að hún fylgist náið með þessum spjallvef. Þar inni er stundum misjafn sauður eins og vill brenna við á svona vefjum. Ég hins vegar læt ekkert frá mér fara þarna sem ég get ekki rætt með hreinni samvisku við fólk augliti til auglitis, enda er annað óheiðarlegt. Ég nota aldrei annað notendanafn en gromsari.
Ég tjái mig á þessum þræði um móttökurnar á Garmi sem ég hef nánar útlistað hér fyrir ofan. Og þegar að fólk er ítrekað farið að spyrja mig um Garm eftir að hann átti að vera kominn út, þá set ég inn eitt innleg þar sem að ég greini frá að sýking hafi komið upp í stöðinni og hann sé alvarlega veikur, það innlegg set ég inn 18. mars og svo annað daginn eftir, þar sem að ég greini frá því að hann sé dauður.
Tímabilið 12. mars og þangað til 11. apríl tjái ég mig því ekkert á spjallsvæðinu, fyrir utan þessi tvö innlegg og eitt til í spjallþræði þar sem að vinkona Kristínar kom inn rétt fyrir miðnætti þann 20. mars, eða bara rúmum sólarhring eftir að Garmur drepst, með fullyrðingar um dánarorsök Garms, og segist hafa fengið heimild Kristínar til að tjá sig um þetta mál, og skýra frá því að ég sé að grafa undan henni og hennar starfsemi. Ég fann mig knúna til að svara þessum ásökunum með einu innleggi. Innlegg mitt var ekki skrifað fyrr en 25. mars og er á þræðinum “Hvernig getur 1 hundur smitað marga aðra í einangrun??” og það má finna á þessari slóð http://www.stopp.is/spjall/viewtopic.php?t=2942 , innleggið er á bls. 4. á þræðinum. Vinkona Kristínar hefur eftir þetta eytt út sínum innleggjum á þessum þræði, ég á þó afrit af þeim flestum. Það er líka augljóst að Kristín er í sambandi við DV þar sem að daginn eftir, eða 21. mars birtist lítil frétt á bls. 6, sjá fylgiskjal 10. Tveim dögum síðar, eða 23. mars, birtist önnur frétt, á bls. 8, þar sem að fullyrt er um niðurstöður krufningar og að ekki hafi verið um kennel hósta að ræða, og orsök þess að hundurinn drapst hafi verið meðfæddur hjartagalli, sjá fylgiskjal 11.
Þess ber einnig að geta að 23. mars hefur samband við mig af fyrra bragði kona, Kolbrún að nafni, og segir farir sínar ekki sléttar. Hún hafi haft samband við Kristínu til að spyrja út í breyttan komutíma/seinkun á hollum, vegna fyrirhugaðs innflutnings hennar sjálfrar á ketti. Samtalið hafi orðið ansi langt og Kristín langorð í útskýringum sínum á seinkuninni, sem hún sagði hafa verið vegna þess að vægt kvef hafi komið upp í örfáum hundum, en einn hafi ekki þolað það vegna þess að sá hundur hafi verið með hjartagalla. Og að nú gangi eigandi þessa hunds berserksgang á stopp.is/spjall og rakki hana og fyrirtæki hennar niður. Og ekki nóg með það heldur fær Kolbrún að heyra það í óspurðum fréttum að vanskil séu einhver við stöðina og nefnir Kristín sem dæmi að hún hafi neyðst til að senda til Intrum skuld þekkts rækanda ákveðinnar hundategundar, sem hún tiltók. Einnig hafði áður haft samband við mig fleira fólk sem hafði áhyggjur af því sem að Kristín væri að láta frá sér fara í samræðum við fólk varðandi mig, Garm og innflutning minn á honum.
Kolbrún ákveður að skoða þetta spjallsvæði og lesa níð það sem að Kristín segir þar að finna af minni hálfu. En, þegar að hún fer að lesa þá finnur hún að sjálfsögðu ekki nema þessi þrjú innlegg mín, þau eru þessi, að sjálfsögðu slitin úr samhengi en þetta er ALLT sem ég hafði um málið að segja frá 12. mars og þangað til 11. apríl.
- Innlegg: Lau 18. mars 2006 23:14
Elsku hjartans Garmur minn liggur alvarlega veikur á milli heims og helju í einangrunarsöðinni í Höfnum, hann berst þar fyrir lífi sínu. Það koma upp sýking þar og 9 hundar eru veikir, enginn þó alvarlega nema Garmur minn. Þetta mun vera kennelhósti sem að barst með fullorðnum einstaklingi frá Serbíu. Kennel hósti getur verið afar hættulegur þegar hann berst í unga hvolpa sem að Garmur minn er, en eldri einstaklingar hrista þetta venjulega af sér á skömmum tíma.
Ég er magnvana af áhyggjum og græt í tíma og ótíma, en verst er þó að geta ekki verið hjá honum og sagt honum að lífið er meira en þessi klefi, það bíði allir eftir honum og við séum ekki búin að gleyma honum á þessum stað, hann megi ekki missa lífsviljann. - Innlegg: Sun 19. mars 2006 13:10
Elsku hjartans litli ljúflingurinn minn, hann Garmur er dáinn. - Innlegg: Lau 25. mars 2006 23:26
Sigga Ásg skrifaði:
það er ekki mitt mál ef eigandi ákveður að láta alla taka þátt í sínum innflutningi...en það er mitt mál ef að mínum vinum er vegið sem reyna virkilega að sinna okkar vinum sem eru hundur !!
Og hvar nákvæmlega veg ég að Kristínu? Þetta er mér hulin ráðgáta. vinsamlegast bentu mér á það. Ég held því hvergi nokkursstaðar fram að hún hugsi ekki eins vel um hundana og henni er mögulegt. Og fyrir þá sem ekki geta gert greinarmun.. þá er hjartabilun og hjartagalli ekki það sama, og lungu og hjarta eru afar nátengd, og engin svör voru komin um orsök eða afleiðingu, dýralæknar á Keldum gátu ekki veitt mér nein svör við því. Og það er deginum ljósara að Garmur fékk öndunarfærasýkingu eins og 8 aðrir hundar. En, þú og aðrir megið treysta því að mér dytti ekki í hug að fela neitt í niðurstöðum krufningarskýrslu. En, þangað til þá hef ég talið skynsamlegast að tjá mig ekki um málið.. af tillitssemi við alla aðila, líka Kristínu, þótt þið hafið ekki sýnt mér þá tillitssemi.
Ræktandi Garms í Svíþjóð fær líka að sjálfsögðu krufningarskyrslu og aðra pappíra. Eins og þú hlýtur að skilja þá skiptir það hann ákaflega miklu máli að vera með öll gögn. Þetta var honum ógurlegt áfall, hann hefur sent í gegnum tíðina tugi hunda/hvolpa víða um heim, m.a.s alla leið til Ástralíu þar sem að einnig er krafist einangrunar, og þetta í fyrsta skipti sem að eitthvað kemur fyrir.
Þarna átti enn eftir að líða meira en hálfur mánuður þangað til krufningarskýrsla er skrifuð og er send mér í tölvupósti, hún barst mér síðan undirrituð í pósti eftir páska. Raunar hafa þau mistök hafa verið gerð að hún er rangt dagssett, skýrslan er dagssett 11. mars 2006, en það á að sjálfsögðu að vera 11. apríl 2006.
Ég tók þá ákvörðun þann 23. mars eftir að hafa heyrt af ásökunum Kristínar að senda henni tölvupóst með samriti til Gunnars Arnar héraðsdýralæknis, og ræða við hana þann trúnaðarbrest sem hún sýnir mér, sem og að biðja hana um reikning vegna þeirrar aukavinnu sem hún varð fyrir vegna veikinda Garms. Það fannst mér eðlilegt að gera, enda er það tiltekið í 33. grein reglugerðar 935/2004 að eigandi beri allan kostnað vegna áframhaldandi einangrunar og í 22. grein reglugerðar 432/2003 er tiltekið að meðhöndlun dýrs sé á kostnað eiganda, þar með talið hlýtur því að teljast sú aukavinna sem að rekstraraðili telur sig verða fyrir.
Kristín svara mér ekki nema að afar takmörkuðu leyti og telur viðskiptum okkar að fullu lokið, ég svara þessu svo þar sem ég ítreka trúnað og góð samskipti. Ég bið hana einnig um að senda mér umönnunarskýrslu Garms, eins og ég á rétt skv. 20. gr. Reglugerðar 432/2003. Sjá fylgiskjal 12. Ég fæ ekki svar.
Þann 2. apríl sendi ég Kristínu enn og aftur bréf með samriti til Gunnars Arnar, þar sem að ég bið hana um að senda mér umönnunarskýrslu Garms og ítreka einnig að mig vanti reikning frá henni fyrir 20.000 kr. sem ég var búin að greiða. Þar tjái ég henni einnig að krufningarskýrsla hafi ekki borist mér. Sjá fylgiskjal 13. Ég fæ ekki svar.
Þann 8. apríl sendi ég eitt bréfið í viðbót með afriti til Gunnars Arnar, þar sem að ég ítreka beiðni mína um umönnunarskýrslu. Þar tjái ég henni líka að krufningarskýrslan sé enn ekki tilbúin, en Gunnar Örn hafi haft samband við mig og sagt mér að beðið væri álits sérfræðings en þess væri að vænta á næstu dögum. Sjá fylgiskjal 14.
Þann 11. apríl fæ ég senda krufningarskýrsluna í tölvupósti frá Gunnari Erni, samrit fengu Halldór Runólfsson, Kristín og dýralæknarnir sem þjónusta stöðina. Skýrsluna fæ ég síðan undirritaða í pósti strax eftir páska eins og áður sagði.
Kristín sendir mér tölvpóst þann 12. apríl þar sem að hún hefur skrifað inn umönnunarskýrslu fyrir Garm. Sá póstur er hér sem fylgiskjal 15, með athugasemdum frá mér í rauðu. Þessi skýrsla ýtir undir þær grunsemdir mínar að Garmur hafi verið komin með einkenni kennelhósta/öndunarfærasýkingar (hósti, nefrennsli) a.m.k. viku til tíu dögum áður en Kristín telur þörf á að sækja honum læknishjálp. Ég get að vissu leyti skilið það að manneskja sem ekki hefur reynslu af þessari tegund, taki ekki svona einkenni alvarlega, en ég hafði einmitt varað hana við því að ÖLL sjúkdómseinkenni, sama hversu væg þau væru, YRÐI að taka alvarlega í þessari tegund. Enda kom það á daginn að þegar hann hættir ALGERLEGA að éta, þá fyrst telur hún ástæðu til aðgerða. Garmur hafði þyngst um 6 kíló á fyrstu 12 dögum veru sinnar í stöðinni í Höfnum, en þegar hann var vigtaður 8. mars, á 21. degi, þá var hann einungis hálfu kílói þyngri en hann var 27. febrúar, heilum 9 dögum áður. Kristín taldi ástæðu til að nefna það við mig þegar hann þyngdist eðlilega, en þegar hann þyngist ekkert þá lætur hún það vera.
Garmur var hvolpur af einni stærstu hundategund heims og í afar miklum vexti, og það að hann þyngist bara um hálft kíló á 9 dögum þýðir hreinlega að hann er að leggja af. Mér finnst einnig óásættanlegt að hann skuli ekki hafa verið vigtaður tvisvar í viku eins og er þó mælt fyrir um í 17. gr. reglugerðar 432/2003, ef svo hefði verið þá er ég næsta viss um að hann hefði verið í eðlilegri þyngdaraukningu fram á líklega 15.-17. dag, enda er það mikið frekar í samræmi við meðgöngutíma svona öndunarfærasýkingar en 25. dagur þegar að sjúkdómseinkenni hans eru orðin alvarleg. Hann hefur verið farinn að minnka át og ekki ólíklegt að þyndartap hefði mælst hjá honum 8. mars, ef að vigtun hefði verið sinnt eins og mælt er til um. Ég fékk einnig þær upplýsingar hjá Agli þegar hann kom fyrst til að sinna Garmi að hann hafi talið nauðsynlegt að gefa honum vökva undir húð, svona stór hvolpur þornar ekki upp á einni nóttu. Hann hefur því augljóslega verið kominn með lungnabólgu þegar hann fékk fyrst lyfjagjöf og læknisaðstoð, og þegar að úlfhundur, sérstaklega hvolpur er kominn með lungnabólgu þá verður vart aftur snúið.
Ég var búin að segja henni í fyrstu póstum mínum að hann þyrfti að éta a.m.k. tvo til tvo og hálfan lítra af fóðri á dag, hann þyrfti að þyngjast um a.m.k. tvö kíló á viku. Og þrátt fyrir að vera ekki, byggingarlega séð mikill massi, þá þarf virkileg veikindi til að úlfhundurinn missi matarlystina, úlfhundurinn er búinn miklu jafnaðargeði og missir því ekki matarlystina í svona aðstæðum eins og margar aðrar örari tegundir. Né heldur er það algengt að þeir missi matalyst vegna leiðinda, þeir eru stóískari en svo. Röskva mín hélt eðlilegri þyngd, og nokkurn vegin eðlilegri matarlyst alveg fram í seinustu tvær vikur veikinda sinna, og var hún búin að vera veik meira og minna í tæpt ár.
Ég vil taka það fram að ég efa ekki að honum hafi verið hjúkrað af samviskusemi og eins vel og hægt er að koma því við í einangrunarstöð, og vel hafi verið um hann hugsað allan tímann og komið fram við hann af ljúfmennsku og tillitssemi. Ég tel hins vegar að snemmkomin sjúkdómseinkenni hafi ekki verið tekin alvarlega, varnaðarorð mín hvað varðar tegundina sem slíka hafi ekki verið tekin alvarlega, (frekar hafi verið litið á mig sem móðursjúkan eiganda sem er að gera sér óþarfa áhyggjur) og samskiptum við mig almennt hafi verið alvarlega ábótavant. Það að ég leyfi mér að gagnrýna Kristínu fyrir það sem að mínu mati er vítavert kæruleysi við upphaf einangrunarvistar Garms, veldur því að henni sárnar augljóslega mikið og hún víkur sér undan frekari samskiptum við mig. Kristín virðist einnig eiga erfitt með að taka leiðbeiningum sem slíkum og finnst greinilega eins og verið sé að gera lítið úr henni og hennar reynslu. Ég er að sjálfsögðu ekki að því, hún hefur án efa mikla reynslu af hundahaldi og öllu er því viðkemur, en ég er þarna að tala um þekkingu á ákveðinni tegund sem er bara ekki eins og flestir aðrir hunda.
Einnig finnst henni augljóslega sem ég sé að gera lítið úr þekkingu og reynslu íslenskra dýralækna, það er ég að sjálfsögðu ekki heldur að gera. Það er veigamikil ástæða fyrir því að eigendur írskra úlfhunda út um allan heim ferðast oft um langan veg með sína hunda til að komast til dýralæknis sem hefur sérþekkingu eða mikla reynslu af tegundinni. Ég persónulega bý svo vel að eiga að alveg einstaka manneskju, sem er hún Aðalbjörg Jónsdóttir, dýralæknir hér á Akureyri. Hún hefur mikið lagt á sig við að lesa sér til um tegundina og verið í sambandi við sérhæfða dýralækna út í heimi vegna Röskvu minnar á sínum tíma. Hún og Helgurnar báðar sem með henni vinna hafa unnið af mikilli fagmennsku, nærgætni og trúnaði við mig, sem og aðra viðskiptavini sína. Þrátt fyrir að ég telji Aðalbjörgu til minna vina þá hefur aldrei komið fyrir að hún sé að ræða aðra viðskiptavini eða dýr þeirra við mig, enda er það eins og á að vera. Ég tel að starfsmenn og rekstraraðili einangrunarstöðvar hljóti að vera undir svipaðann hatt settir og dýralæknar og sé skylt að vinna af fagmennsku, nærgætni og sýna trúnað við eigendur þeirra dýra sem í stöðinni dveljast.
Ég hlýt að geta vænst þess að um minn hvolp sé ekki rætt við gesti og gangandi, eða sérstaka vini rekstraraðila, ég hlýt að geta vænst þess að ekki bara hver sem er geti hringt í stöðina og spurt hvort hundur minn sé þar og fengið allar nánari upplýsingar um hann. Mér sem eiganda hlýtur hins vegar að vera frjálst að tjá mig um hundinn minn, alveg eins og foreldri tjáir sig um barnið sitt.
En, þegar hér var komið þá ákvað ég að gera tilraun með að senda Kristínu bréf og athuga hvernig hún tæki í það að ræða við mig í sambandi við frekari innflutning. Ég fer ekki í grafgötur með það við hana að ég myndi nú frekar kjósa Hrísey ef hún væri opin. Ég leyfi mér að leggja ýmislegt til við hana, eins og t.d. sótthreinsun á höndum á milli búra, tilbúnar skýrslur frá mér til að fylla inn í, vigtun tvisvar í viku og hiti sé mældur reglulega þrátt fyrir að allt virðist með eðlilegum hætti. Ég segi henni einnig að ég myndi vera varkárari hvað varðar bólusetningar, og m.a. láta fullbólusetja við Parainfluenza. Einnig að ef mér sem eiganda er ekki heimilt að sjá hvolpana mína og meta ástand þeirra, að þá fái dýralæknirinn minn að koma 2-3 sinnum á meðan á einangruninni stendur til að meta heilbrigði og almennt ástand, enda sé það alfarið á minn kostnað. Sjá nánar fylgiskjal 16.
Það er skemmst frá því að segja að mér berst síðan um hæl bréf frá henni þar sem að augljóst er að hún telur mig vera í einhverri herferð gegn henni, hún heldur m.a. að ég sé að ásaka hana um ókurteisi og illa meðferð á Garmi. Einnig að ég hafi ásakað hana um að hafa meinað mér að heimsækja Garm í veikindum hans, að sjálfsögðu var það annarra að ákveða það eins og kemur fram hjá mér hér áður. Ég hins vegar lýsti yfir óánægju minni með það að hún sem rekstraraðili stöðvarinnar skuli alfarið og einhliða tekið fyrir heimsóknir eigenda, ég að sjálfsögðu beygði mig undir þá ákvörðun sem hún var í fullum rétti að taka, en ég hlýt að meiga hafa skoðun á ákvörðuninni. Hún enn og aftur bregst öndverð við þegar að ég reyni að leggja eitthvað til. Hún enn og aftur vænir mig um persónulegar ofsóknir gegn sér á spjallvef stopp.is. Hún virðist ekki gera sér nokkra grein fyrir því að ég sem eigandi Garms er að sjálfsögðu í fullum rétti að greina frá dauða hans. Sjá fylgiskjal 17.
Eftir allt sem á undan er gengið þá sitja eftir hjá mér eftirfarandi spurningar:
- Hver er réttur minn sem eigandi Garms, eða hunds í einangrunarstöð yfirleitt?
- Hef ég engan rétt til að biðja um að sérstök varkárni sé sýnd í umgengni við hvolpana mína, sem að ég myndi möglunarlaust borga fyrir ef varkárnin kostar eitthvað sérstaklega?
- Hef ég ekki rétt á því að fara fram á að unnið sé skv. reglugerð? (sbr.vigtanir t.d.)
- Er mér nauðugur einn kostur að nýta mér þjónustu þar sem að ég tel rekstraraðila hafa sýnt af sér vítavert gáleysi, og sá hinn sami neitar að einu sinni ræða mig um umgengni og auknar sóttvarnir, og segir í þokkabót að þetta sé ekki hennar mál heldur yfirvalda og bætir um betur með að segja að ég hafi ekki þekkingu á neinu.
- Hver er réttur minn gagnvart rekstraraðila í einokunaraðstöðu, rekstraraðila sem að særir bæði mig og ræktanda minn í Svíþjóð með því að segja það berum orðum að hann sé vísvitandi að rækta og senda mér veika hunda/hvolpa. Rekstraraðila sem að neitar að skilja það að ekki eru allar tegundir eins, og sumar viðkvæmari en aðrar.
- Ber rekstraraðili í tilfelli sem þessu enga ábyrgð? Þrátt fyrir ítrekuð varnaðarorð af minni hálfu, beiðni mína um heilsufarsvottorð í upphafi einangrunarvistar hunsuð, reglugerð ekki sinnt hvað varðar reglulega vigtun, fóður eða vökvi ekki mældur inn til hans.
- Hvernig á ég að koma hvolpum þeim sem ég á út í Svíþjóð hingað heim ef að rekstraraðili einu starfandi einangrunarstöðvarinnar á landinu vill ekki einu sinni ræða það að tryggja öryggi hvolpa minna eins og frekast er unnt? Og segir hreint út að mér komi það ekki við, hún ráði í sinni stöð, hún hagi sinni vinnu í stöðinni eins og henni þóknast best og ég hafi ekki nokkurn skapaðann hlut um það að segja.
- Hvað veldur því að í 6 blaðsíðna reglugerð um einangrunarstöðvar og sóttkvíar fyrir gæludýr, er ekki að finna nema eina stutta setningu um fræðslu starfsfólks? Nægir virkilega að hafa bara reynslu af hundahaldi almennt eða unnið við hundasnyrtingar til að fá rekstrarleyfi svona stöðvar?
Mynd augnabliksins
Heimsóknir
Samtals: 157331